Dursun Köroğlu

Dursun Köroğlu, 1956 yılında Sivas’ın Gürün ilçesinde doğmuştur. Doğal taş işlemeciliğiyle çocukluk döneminde tanışmış; 13 yaşında Ankara’da babasının yanında çalışmaya başlayarak taş yontma ve taş eşya üretiminin temel becerilerini usta-çırak düzeni içinde öğrenmiştir. Uzun yıllar babasının yanında çırak ve kalfa olarak çalışması, doğal taşın yapısal özelliklerini malzeme üzerinden tanımasını ve üretim disiplinini uygulama yoluyla geliştirmesini sağlamıştır.

Babasıyla ürettikleri taş eşyaları satmak üzere İzmir’e gelmesi, Köroğlu’nun mesleki yöneliminde belirleyici olmuştur. Selçuk ve çevresindeki antik kentlerle kurduğu temas, geleneksel taş işleme bilgisini arkeoloji ve mimari rekonstrüksiyonla birleştirmesine zemin hazırlamıştır. 1981 yılında Selçuk’ta mermer atölyesi açmış; 2000’li yıllardan itibaren günlük kullanım eşyalarının yanı sıra tarihî yapıların ölçekli doğal taş modellerine yoğunlaşmıştır.

2024 yılında Geleneksel Taş İşlemeciliği ve Taş Model Eşya Yapımcılığı alanında 02.0085 numarasıyla Yaşayan İnsan Hazineleri Ulusal Envanteri’ne alınmıştır. Günümüzde İzmir’in Bergama ilçesindeki atölyesinde üretimini sürdürmekte ve taş işleme bilgisini çıraklara aktarmaktadır.

Dursun Köroğlu’nun taş işçiliği eğitimi doğrudan aile içi usta-çırak aktarımına dayanmaktadır. 13 yaşında babasının yanında çalışmaya başlamış; doğal taşın seçimi, kaba biçimlendirme, yontma, yüzey düzeltme ve obje üretimi gibi aşamaları uzun süreli uygulama içinde öğrenmiştir. Çıraklık döneminin ardından kalfa olarak çalışması, üretim sürecinin tamamında bağımsız karar verebilme becerisini geliştirmiştir.

Bu geleneksel eğitim, taşın yalnız sertlik ve kırılma özelliklerini değil; damar, renk, yoğunluk ve işlenebilirlik farklarını doğrudan malzeme üzerinden tanımaya dayanmaktadır. Mermer, oniks, alabaştır, granit ve kayrak gibi farklı taş türlerinin her biri farklı kesme, yontma ve yüzey bitirme davranışı göstermektedir. Köroğlu’nun uzun süreli atölye deneyimi, bu farklılıkları üretim kararlarına dönüştüren malzeme bilgisini oluşturmuştur.

Selçuk çevresindeki arkeolojik alanlarla kurduğu ilişki, ustalığın ikinci öğrenme katmanını oluşturmuştur. Arkeologlarla birlikte çalışması, tarihsel kaynak, arkeolojik bulgu ve ölçü verilerini üç boyutlu taş modellere aktarmasını sağlamış; geleneksel yontu bilgisini araştırmaya dayalı mimari modelleme pratiğiyle birleştirmiştir.

Dursun Köroğlu’nun ana ustalık alanı Taş, Mermer ve Mineral Ustalıklarıdır. Üretim; doğal taşın kesilmesi, yontulması, oyulması, kabartılması, yüzeyinin düzeltilmesi ve gerektiğinde farklı parçaların bir araya getirilmesi yoluyla günlük kullanım eşyası, dekoratif obje ve mimari model oluşturulmasına dayanmaktadır.

Uzmanlık alanı Doğal Taş Mimari Model ve Heykelsi Obje Ustalığıdır. Bu uzmanlıkta arkeolojik ve mimari yapıların ölçüleri belirlenmekte, uygun ölçek seçilmekte ve yapı elemanları doğal taş üzerinde tek tek biçimlendirilerek üç boyutlu modele dönüştürülmektedir. Artemis Tapınağı, Halikarnas Mozolesi, Kolezyum, Zeus Sunağı ve Apollon Tapınağı bu yaklaşımın belirgin örnekleridir.

Köroğlu aynı zamanda taş işleme sanatını resim ve mozaik uygulamalarıyla birleştirmektedir. Bu yaklaşım, taşın yalnız yapı veya obje malzemesi olarak değil, yüzey, renk ve kompozisyon üreten çok yönlü bir sanat ortamı olarak kullanılmasını sağlamaktadır.

Taş Kesme ve Blok Hazırlama: Doğal taş, eserin ölçüsüne ve biçimine göre blok veya plaka hâlinde hazırlanmakta; fazla kütle ilk aşamada kontrollü biçimde uzaklaştırılmaktadır.

Elle Yontma ve Oyma: Keski, yontu kalemi ve çekiç yardımıyla taş yüzeyinden küçük parçalar koparılarak biçim oluşturulmaktadır. İnce detaylarda daha küçük uçlu kalemler kullanılmakta; mimari sütun, başlık, cephe ve figür ayrıntıları aşamalı olarak belirginleştirilmektedir.

Ölçeklendirme ve Mimari Modelleme: Tarihî yapının ölçüleri, çizimleri ve arkeolojik verileri belirli bir ölçeğe dönüştürülmektedir. Artemis Tapınağı ve Halikarnas Mozolesi gibi modellerde 1/100 ve 1/40 ölçekler kullanılmış; mimari parçalar doğal taş üzerinde gerçeğe uygun oranlarla yeniden kurulmuştur.

Arkeolojik Rekonstrüksiyon: Köroğlu’nun mimari modelleri yalnız görsel benzerliğe değil, arkeolojik bulgular ve tarihsel kaynaklara dayanmaktadır. Arkeologlarla yürütülen çalışma, eksik veya günümüze ulaşmamış yapıların tarihsel veriler doğrultusunda üç boyutlu olarak yorumlanmasını sağlamaktadır.

Yüzey Bitirme: Taşlama, zımparalama ve perdah işlemleri kaba yontu sonrasında yüzeyin düzeltilmesini, keskin kenarların kontrol edilmesini ve taşın doğal renk ve dokusunun ortaya çıkarılmasını sağlamaktadır. Delme ve ince aşındırma işlemleri küçük mimari detaylar ve birleştirme noktalarında kullanılmaktadır.

Mozaik ve Resimsel Uygulama: Farklı renk ve dokudaki doğal taşların bir araya getirilmesi veya taş yüzeyin resimsel kompozisyonun parçası hâline getirilmesi, Köroğlu’nun geleneksel taş işçiliğini farklı sanat disiplinleriyle birleştiren yönünü oluşturmaktadır.

Dursun Köroğlu’nun malzeme repertuvarı doğal taş çeşitliliğine dayanmaktadır. Mermer, özellikle tarihî mimari modeller ve heykelsi çalışmalar için temel malzemedir. Homojen yapısı, ince ayrıntıların yontulmasına ve perdahlı yüzey elde edilmesine olanak vermektedir. Oniks ve alabaştır, yarı saydam veya ince damarlı yapıları nedeniyle dekoratif eşyalarda ve küçük ölçekli objelerde güçlü görsel etki oluşturmaktadır.

Granit daha yüksek sertliği nedeniyle dayanıklı ve yoğun yüzeyler için kullanılmakta; kayrak taşı tabakalı yapısıyla farklı yüzey etkilerine olanak vermektedir. Traverten ise Çanakkale’yi Avucunda Hisset eserinde olduğu gibi büyük kütleli heykelsi kompozisyonlarda kullanılabilmektedir. Taşın damar, gözenek, renk ve sertlik özellikleri eser tasarımını doğrudan etkileyen malzeme parametreleridir.

Taş işçiliğinin temel el araçları keski, yontu kalemi, murç ve çekiçtir. Kaba formdan ince detaya ilerleyen süreçte farklı ağız ve uç biçimlerine sahip kalemler kullanılmaktadır. Oyma tabancası ve kompresör, yoğun taş kütlesinin daha hızlı ve kontrollü biçimde alınmasını sağlamaktadır. Spiral/el taşlama, jet taşlama ve zımpara makineleri kesme, kaba düzeltme ve yüzey bitirme aşamalarında kullanılmaktadır.

Matkap; delik, bağlantı ve bazı ince detay işlemlerinde görev yapmaktadır. Ölçü ve işaretleme araçları özellikle ölçekli mimari modellerde oranların, eksenlerin ve yapı elemanlarının doğru aktarılması için önemlidir. Taş tozu ve parçacık oluşumu nedeniyle koruyucu gözlük, maske ve eldiven üretim güvenliğinin temel donanımları arasındadır.

Dursun Köroğlu’nun estetik dili, doğal taşın fiziksel karakteri ile arkeolojik ve tarihsel anlatıyı bir araya getirmektedir. Mermer ve diğer taş türleri, yalnız biçimlendirilen bir hammadde değil; tarihsel yapının ölçek, kütle ve yüzey karakterini yeniden kuran anlatım aracına dönüşmektedir.

Mimari modellerde oran, tekrar ve ayrıntı belirgindir. Sütun dizileri, merdivenler, cepheler, alınlıklar ve heykelsi detaylar küçük ölçekte yeniden üretilirken, taşın doğal damar ve renk yapısı eserin malzeme kimliğini korumaktadır. Bu nedenle model hem tarihsel bir yapının temsilidir hem de bağımsız bir doğal taş eseri niteliği taşımaktadır.

Çanakkale’yi Avucunda Hisset gibi heykelsi çalışmalarda ise mimari doğruluktan anlatısal sembolizme geçilmektedir. Gelibolu Yarımadası’nın el biçimiyle ilişkilendirilmesi, savaş sahneleri, asker figürleri, bayrak silüeti ve anma öğeleri aynı taş kütlesi üzerinde birleştirilerek tarihsel hafıza dokunsal ve üç boyutlu bir kompozisyona dönüştürülmektedir.

Dursun Köroğlu’nun eser korpusu, günlük kullanım taş eşyalarından ölçekli arkeolojik modellere ve büyük heykelsi kompozisyonlara uzanmaktadır. 2000’li yıllardan sonra üretiminin önemli bölümü tarihî yapıların doğal taşla yeniden modellenmesine yönelmiştir.

Artemis Tapınağı modeli yaklaşık iki buçuk yıllık çalışma sonunda 1/100 ölçekte gerçekleştirilmiştir. Halikarnas Mozolesi, yapının mimari ve heykelsi ayrıntılarını doğal taş üzerinde yeniden kuran 1/40 ölçekli bir çalışmadır. Zeus Sunağı, Kolezyum ve Apollon Tapınağı modelleri de antik mimarlık ile taş işçiliğini buluşturan eser grubunun parçalarıdır.

Çanakkale’yi Avucunda Hisset, 2015 yılında Çanakkale Zaferi’nin yüzüncü yılı için traverten mermer bloktan üretilmiştir. Yaklaşık 265 kilogram ağırlığındaki eser, sağ ele benzeyen Gelibolu Yarımadası biçimini temel almakta; Anzak Koyu, Kanlıdere, Türk bayrağı silüeti, Seyit Onbaşı, askerler, anneler, ayak izleri ve şehitlik taşları gibi anlatı öğelerini aynı kütle üzerinde bir araya getirmektedir.

Günlük kullanım eşyaları, dekoratif doğal taş objeler ve taş mozaik çalışmaları ise Köroğlu’nun ustalığının yalnız anıtsal model üretimine değil, taşın farklı ölçek ve işlevlerde değerlendirilmesine dayandığını göstermektedir.

Dursun Köroğlu’nun motif repertuarı, yalnız tekil bezeme unsurlarından değil; taşın üzerinde kurulan mimari, figüratif ve sembolik anlatım düzeninden oluşmaktadır. Özellikle Çanakkale’yi Avucunda Hisset eserinde insan figürü, ay-yıldız, bayrak ve iz gibi anlatı yüklü motifler öne çıkarken; tarihî yapı modellerinde sütun, alınlık, merdiven, cephe ritmi ve bezeme bantları taşın kompozisyon dilini belirleyen ana görsel unsurlara dönüşmektedir. Bu nedenle Köroğlu’nun motif kullanımı, bir yandan doğrudan simgesel öğelere, diğer yandan taş yüzey üzerinde yeniden kurulan tarihî bezeme sistemlerine dayanmaktadır.

Geometrik repertuar, ustanın tarihî yapı ve taş yüzey düzenlemelerinde kullanılabilecek temel biçimsel iskeleti oluşturmaktadır. Daire, halka, oval, üçgen, kare, dikdörtgen, eşkenar dörtgen, altıgen, sekizgen ve çokgen gibi temel biçimler; baklava ve dama düzenleri; rozet/gülbezek, kollu yıldız varyantları ve çarkıfelek türü radyal kuruluşlar; spiral, C kıvrımı, S kıvrımı, karşılıklı kıvrım, burma ve saç örgüsü biçimleri; ayrıca zikzak, şevron, testere dişi, şerit, haç/çarpı ve Y motifi gibi doğrusal-örüntüsel yapılar, taş işçiliğinin bordür, dolgu, çerçeve ve yüzey örgütleme repertuarını genişletmektedir. Bu motifler, özellikle mimari modelleme ve dekoratif taş yüzeylerde oran, ritim, tekrar ve görsel süreklilik kuran temel düzenleme araçlarıdır.

Dursun Köroğlu’nun eserleri müze, sanat merkezi, üniversite ve kent belleği kurumlarında sergilenmektedir. Artemis Tapınağı, Halikarnas Mozolesi ve diğer mimari modeller; Arkas Sanat Merkezi, Efes Müzesi ve Adnan Menderes Üniversitesi gibi kurumlarda izleyiciyle buluşmuştur. Bergama Belediyesi de sanatçının doğal taş çalışmalarının sergilendiği kurumlar arasında yer almaktadır.

Efes Selçuk Kent Belleği Merkezi’nde sergilenen Çanakkale’yi Avucunda Hisset, sergileme ile fiziksel deneyimi birleştiren özel bir çalışma olarak öne çıkmaktadır. Eserin altındaki boşluğa izleyicinin sağ elini yerleştirmesi, Gelibolu Yarımadası’nın el biçimiyle kurduğu benzerliği dokunsal bir deneyime dönüştürmektedir.

Köroğlu’nun sergi pratiği, doğal taş ustalığını yalnız dekoratif obje düzeyinde değil, arkeoloji, tarih, anma kültürü ve mimari miras bağlamlarında kamusal izleyiciye taşıyan bir yapı göstermektedir.

Dursun Köroğlu’nun en önemli kurumsal tanınması, 2024 yılında Geleneksel Taş İşlemeciliği ve Taş Model Eşya Yapımcılığı alanında 02.0085 envanter numarasıyla Türkiye Yaşayan İnsan Hazineleri Ulusal Envanteri’ne alınmasıdır. Kültür ve Turizm Bakanlığının resmî envanter kaydı, ustanın doğal taş işçiliğini babasından devralması, çok sayıda doğal taş türünde üretim yapması, kültürel mirasa ait mimari eserlerin gerçeğe uygun ölçekli modellerini oluşturması ve Bergama’daki atölyesinde çırak yetiştirerek geleneği sürdürmesi üzerinden şekillenmektedir.

27 Kasım 2024’te Beştepe Millet ve Kongre Merkezi’nde düzenlenen Kültür ve Turizm Bakanlığı Özel Ödülleri ve Yaşayan İnsan Hazineleri Ödül Töreni, bu statünün kamusal olarak takdim edildiği temel kurumsal olaydır. TRT Haber ve Anadolu Ajansı tören kayıtlarında Köroğlu, Türkiye’nin farklı geleneksel sanat alanlarından seçilen Yaşayan İnsan Hazineleri arasında Geleneksel Taş İşlemeciliği ve Taş Model Eşya Yapımcılığı temsilcisi olarak yer almaktadır.

İzmir İl Kültür ve Turizm Müdürlüğünün tören kaydı, Dursun Köroğlu’nu İzmir’den Yaşayan İnsan Hazinesi kabul edilen ustalar arasında ayrıca belgelemektedir. Bu yerel kurumsal kayıt, Selçuk ve Bergama çevresinde şekillenen taş işçiliği pratiğinin ulusal miras sistemiyle bağını güçlendirmektedir. Envanter kaydı ile ödül töreni birlikte değerlendirildiğinde tanınma, yalnız bireysel sanat üretimine değil; geleneksel becerinin sürekliliği, kültürel mirasın yorumlanması ve çırak yetiştirme yoluyla aktarımına dayanmaktadır.

Köroğlu’nun Artemis Tapınağı, Halikarnas Mozolesi, Zeus Sunağı, Kolezyum ve Apollon Tapınağı gibi tarihsel yapı modelleri, bu kurumsal tanınmanın üretim boyutunu somutlaştırmaktadır. Doğal taş ustalığının arkeolojik araştırma, ölçeklendirme ve müze-sergi dolaşımıyla birleşmesi, Yaşayan İnsan Hazinesi statüsünü teknik ustalık ile kültürel aktarımın ortak sonucu hâline getirmektedir.

Dursun Köroğlu’nun gelenek aktarımı, babasından öğrendiği doğal taş işçiliğini kendi atölyesinde yeni kuşaklara aktarmasıyla sürmektedir. Bergama’daki atölyesinde yetiştirdiği çıraklar, taşın seçimi ve kaba hazırlığından yontma, oyma, ölçülendirme ve yüzey bitirmeye kadar üretimin temel aşamalarını uygulama içinde öğrenmektedir.

Aktarım yalnız el becerisine dayanmamaktadır. Mimari model üretiminde tarihsel kaynakların okunması, arkeolojik verinin ölçeğe dönüştürülmesi ve taş malzemenin bu bilgiye göre işlenmesi de eğitim sürecinin önemli bir bileşenidir. Böylece geleneksel usta-çırak ilişkisi, araştırma ve kültürel miras bilgisini içeren çağdaş bir atölye pedagojisiyle genişlemektedir.

Dursun Köroğlu’nun atölyesi, doğal taş işçiliğinin üretim ve öğretim süreçlerinin birlikte yürütüldüğü bir çalışma ortamıdır. Çıraklar, malzemenin fiziksel özelliklerini doğrudan taş üzerinde deneyimleyerek öğrenmekte; yontma sırasında darbe şiddeti, keski açısı, taşın kırılma yönü ve yüzey kontrolü gibi beceriler tekrar yoluyla geliştirilmektedir.

Mimari model üretimi atölye eğitimine teknik çizim ve ölçek bilgisi eklemektedir. Tarihî bir yapının ölçülerinin küçültülmesi, parçaların sırasının belirlenmesi, sütun ve cephe elemanlarının tekrarlı biçimde işlenmesi; el becerisi ile planlama disiplinini birleştirmektedir.

Köroğlu’nun gençlere yönelik yaklaşımı, kültürel mirası yalnız seyredilecek bir nesne olarak değil, üretim yoluyla anlaşılacak bir bilgi alanı olarak ele almaktadır. Çanakkale’yi Avucunda Hisset gibi eserlerin öğrencilerle buluşturulması, taş sanatını tarih eğitimi ve kültürel hafıza ile ilişkilendiren kamusal bir aktarım biçimi oluşturmaktadır.

Dursun Köroğlu’nun mesleki coğrafyası Sivas, Ankara ve İzmir arasında gelişmiştir. Sivas/Gürün doğumlu olan sanatçı, 13 yaşında Ankara’da babasının yanında taş işçiliğine başlamıştır. İzmir’e gelişi, Selçuk ve Bergama çevresindeki yoğun arkeolojik mirasla karşılaşmasını sağlamış; üretimin tematik yönünü tarihî mimari modellere doğru genişletmiştir.

1981’de Selçuk’ta açtığı mermer atölyesi, Artemis Tapınağı ve Efes çevresindeki antik mirasla doğrudan ilişki kurduğu üretim merkezidir. Güncel çalışmalarını Bergama’daki atölyesinde sürdürmesi, Zeus Sunağı ve bölgenin antik kültürüyle ilişkili yeni bir coğrafi katman oluşturmaktadır.

Halikarnas Mozolesi çalışması Bodrum’u, Kolezyum modeli Roma’yı, Çanakkale’yi Avucunda Hisset ise Gelibolu Yarımadası’nı üretim coğrafyasının simgesel parçalarına dönüştürmektedir. Böylece atölye İzmir’de konumlanırken eser repertuvarı daha geniş Akdeniz ve Anadolu tarih coğrafyasına açılmaktadır.

Dursun Köroğlu’nun uluslararası etki alanı, doğal taşla yeniden kurduğu Antik Akdeniz ve Dünya Harikaları temalı mimari modellerin yabancı medya ve İngilizce yayın dolaşımına girmesiyle oluşmaktadır. Artemis Tapınağı, Halikarnas Mozolesi ve Zeus Sunağı gibi yapılar yalnız Türkiye’deki arkeolojik mirasa ait modeller değil; dünya kültür tarihi içinde geniş tanınırlığa sahip anıtların doğal taş üzerinden yeniden yorumlarıdır. Bu durum, Köroğlu’nun yerel usta bilgisini ulusötesi bir kültürel miras anlatısına bağlamaktadır.

TRT Haber’de aktarıldığı üzere İngiltere’den bir belgesel ekibi Köroğlu’nun çalışmalarını görüntülemek üzere Türkiye’ye gelmiş ve üretimi İngiltere’de haber konusu olmuştur. Bu kayıt, sanatçının atölye pratiğinin doğrudan yabancı medya ilgisine konu olduğunu göstermektedir. Daily Sabah’ın İngilizce yayını da Artemis Tapınağı, Halikarnas Mozolesi ve Zeus Sunağı çalışmalarını uluslararası okuyucuya “mermerden minyatür dünya harikaları” çerçevesinde sunarak bu görünürlüğü dijital basında genişletmiştir.

Uluslararası niteliği güçlendiren ikinci unsur, modellerin belge-temelli rekonstrüksiyon yöntemidir. Köroğlu, Artemis ve Halikarnas çalışmalarında kazı heyeti başkanları, arkeologlar ve günümüze ulaşan tarihî parçaları referans alarak ölçek ve ayrıntıları belirlemiştir. Böylece eserler yalnız zanaatkâr yorumları olarak değil, arkeolojik bilgi ile el işçiliğini buluşturan yeniden kurma çalışmaları hâline gelmiştir. Bu yöntem, farklı ülkelerdeki müze, arkeoloji ve kültürel miras izleyicilerinin okuyabileceği ortak bir görsel dil oluşturmaktadır.

Köroğlu’nun Dünyanın Yedi Harikası’nı doğal taşla tamamlama hedefi de uluslararası etki ağının kavramsal omurgasını oluşturmaktadır. Selçuk Ticaret Odası ve 2015 basın kayıtlarında bu hedef açık biçimde ifade edilmiş; Artemis Tapınağı, Halikarnas Mozolesi ve Zeus Sunağı bu uzun dönemli projenin ilk güçlü aşamalarını oluşturmuştur. Bu üretim hattı, Türkiye’deki taş işçiliğini küresel ölçekte tanınan tarihsel anıtlar üzerinden görünür kılan özgün bir kültürel temsil biçimi yaratmaktadır.

Dursun Köroğlu’nun kamusal görünürlüğü, televizyon haberciliği, video söyleşi, haber ajansı profilleri, yerel basın ve kültür envanterlerinin birlikte oluşturduğu çok katmanlı bir medya arşivine dayanmaktadır. İzmir Büyükşehir Belediyesi’nin İzmir Art platformunda yayımlanan video söyleşi, taş işçiliğinin tarihsel bağlamını, temel tekniklerini ve Köroğlu’nun doğal taş üretimini doğrudan kültür-sanat anlatısı içinde sunmaktadır. Visit İzmir kaydı ise ustayı Selçuk’taki yaşayan taş işçiliği pratiğinin güncel temsil noktalarından biri olarak kent kültürü envanterine bağlamaktadır.

TRT Haber’in 2021 tarihli profili, Artemis Tapınağı ve Halikarnas Mozolesi modellerini geniş izleyici kitlesine taşımış; Köroğlu’nun yaklaşık yarım yüzyıllık mermer pratiğini ve İngiltere’den gelen belgesel ekibiyle oluşan uluslararası medya temasını kayda geçirmiştir. Anadolu Ajansı’nın 2024 tarihli geniş röportajı, 13 yaşında babasının yanında başlayan çıraklık sürecinden 1981 Selçuk atölyesine, arkeologlarla yürütülen rekonstrüksiyon çalışmalarından eserlerin Arkas Sanat Merkezi, Efes Müzesi ve Adnan Menderes Üniversitesi gibi kurumlarda sergilenmesine kadar üretim yaşamını ayrıntılı biçimde belgelemektedir.

2014 ve 2015 tarihli yerel basın kayıtları, Köroğlu’nun üretim dilindeki dönüşümü kronolojik olarak görünür kılmaktadır. Mozaik çalışmalarından taş parçacıklarıyla resim üretimine, oradan arkeolojik araştırmaya dayalı mimari modellere yönelmesi bu yayınlarda ayrıntılı biçimde izlenebilmektedir. Selçuk Ticaret Odasının kurumsal yayını da Artemis Tapınağı modelinin kazı heyeti başkanları, arkeologlar ve mevcut tarihî parçalar üzerinden geliştirilmesini belgeleyerek sözlü anlatıyı kurumsal kayıtla desteklemektedir.

2025 tarihli DHA fotoğraf ve video haberleri, Çanakkale’yi Avucunda Hisset eserini yalnız bir taş heykel olarak değil, izleyicinin elini eserin altına yerleştirmesiyle tamamlanan dokunsal bir hafıza deneyimi olarak sunmaktadır. Köroğlu’nun gençlerin eseri görmesi, Çanakkale’yi hissetmesi ve tarihsel belleği doğrudan deneyimlemesi yönündeki vurgusu, medya görünürlüğünün eğitim ve kültürel aktarım boyutunu da güçlendirmektedir.

Dursun Köroğlu’nun taş ustalığı, geleneksel doğal taş işçiliğini kültürel mirasın üç boyutlu yeniden yorumlanmasıyla birleştirmektedir. Babasından devraldığı zanaat bilgisi, Selçuk ve Bergama’daki arkeolojik çevreyle karşılaşmasının ardından tarihî yapıların ölçekli modellerine yönelmiş; geleneksel yontu tekniği arkeolojik araştırmayla birlikte kullanılmaya başlanmıştır.

Artemis Tapınağı ve Halikarnas Mozolesi gibi günümüze sınırlı kalıntılarla ulaşmış yapıların doğal taşla yeniden kurulması, tarihsel mimarinin fiziksel olarak algılanmasına olanak vermektedir. Bu modeller, zanaat ürünü olmanın yanı sıra mimarlık, arkeoloji ve müze eğitimi açısından yorumlayıcı nesneler niteliği taşımaktadır.

Atölyesinde çırak yetiştirmesi, üretim bilgisinin yeni kuşaklara aktarılmasını sağlamaktadır. Yaşayan İnsan Hazinesi statüsü de bu üretim ve aktarım bütünlüğünü kurumsal kültürel miras çerçevesinde görünür kılmaktadır.

1956 — Sivas/Gürün’de doğdu. Yaklaşık 1970 — 13 yaşında Ankara’da babasının yanında doğal taş işlemeciliğine başladı; çırak ve kalfa olarak çalıştı. 1981 — İzmir/Selçuk’ta mermer atölyesi açtı.

2000’li yıllar — Arkeoloji ve sanatsal model çalışmalarına yoğunlaştı. 2008 sonrası — Artemis Tapınağı üzerinde çalışmaya başladı; ardından Zeus Sunağı, Halikarnas Mozolesi, Kolezyum ve Apollon Tapınağı modellerini üretti. Artemis modeli yaklaşık 2,5 yıl, Halikarnas modeli yaklaşık 3 yıl, Kolezyum modeli yaklaşık 1,5 yıl süren yoğun üretim süreçleriyle tamamlandı.

2015 — Çanakkale Zaferi’nin 100. yılı için traverten mermer bloktan Çanakkale’yi Avucunda Hisset eserini üretti. 2024 — Geleneksel Taş İşlemeciliği ve Taş Model Eşya Yapımcılığı alanında 02.0085 numarasıyla Yaşayan İnsan Hazineleri Ulusal Envanteri’ne alındı. Günümüzde — Bergama’daki atölyesinde üretim ve çırak yetiştirme faaliyetlerini sürdürmektedir.

Dursun Köroğlu’nun mimari model üretimi, doğal taş işçiliğinin arkeolojik rekonstrüksiyonla birleştiği özgün bir çalışma alanı oluşturmaktadır. Eserlerin modelleme sürecinde kullanılan plan, çizim, ölçek tablosu, taş seçimi ve parça üretim sırasının sistematik olarak belgelenmesi, bu yöntemin teknik bilgisini daha açık biçimde ortaya koyacaktır.

Artemis Tapınağı, Halikarnas Mozolesi, Kolezyum, Zeus Sunağı ve Apollon Tapınağı modellerinin boyut, ağırlık, kullanılan taş türü, üretim tarihi ve sergileme geçmişiyle birlikte eser bazlı kataloglanması; 3B dijital sergi ve karşılaştırmalı mimari inceleme için güçlü bir veri tabanı sağlayacaktır.

Atölyede yetişen çırakların üretim süreçleri ve kendi bağımsız çalışmalarına geçişleri de geleneğin sürdürülebilirliği açısından önem taşımaktadır. Usta-çırak zincirinin isim, dönem ve teknik uzmanlık düzeyinde belgelenmesi, Dursun Köroğlu’nun aktarım etkisini daha görünür hâle getirecektir.