Mehmet Girgiç

Mehmet Girgiç, 1953 yılında Konya’da doğmuş ve keçeciliği aile içinde kuşaktan kuşağa aktarılan bir meslek ortamında öğrenmiş bir keçe ustasıdır. Resmî kayıtta temel öğreticisi dedesi Ahmet Girgiç olarak belirtilmektedir; akademik araştırmalar, babası Mustafa Girgiç ile amcası Hasan Girgiç’in de mesleki aktarımda rol oynadığını göstermektedir. İlkokul sonrasında aile mesleğini sürdürmesi, ustalığının örgün sanat eğitiminden çok atölye pratiği, aile içi gözlem ve usta-çırak ilişkisi içinde geliştiğini ortaya koymaktadır.

Girgiç, Türkiye’de Somut Olmayan Kültürel Mirasın Korunması Sözleşmesi çerçevesinde yürütülen Yaşayan İnsan Hazineleri Ulusal Envanteri’nin ilk seçimi içinde 02.0007 envanter numarasıyla 2008 yılında kayda alınmıştır. Bu statü doğrudan UNESCO merkezinin kişisel ödülü olarak değil, UNESCO SOKÜM yaklaşımı altında Türkiye’nin ulusal sistemi kapsamında değerlendirilmelidir. Ustanın kamusal tanınırlığı, 2010 yılında TBMM Üstün Hizmet Ödülü’ne layık görülmesiyle ayrıca güçlenmiştir. Yaşam ve üretim çizgisi Konya merkezli olmakla birlikte İstanbul’daki atölye faaliyetleri, yurt dışı atölyeleri ve uluslararası koleksiyon kayıtlarıyla genişleyen bir dolaşım ağına sahiptir.

Mehmet Girgiç’in mesleki eğitimi, keçeciliğin geleneksel aktarım yapısına uygun biçimde aile içi usta-çırak zinciri içinde gerçekleşmiştir. Resmî profil sanatı dedesi Ahmet Girgiç’ten öğrendiğini belirtirken, akademik literatür bu zincire babası Mustafa Girgiç ile amcası Hasan Girgiç’i de eklemektedir. Bu çoklu aile aktarımı, teknik bilginin tek bir öğreticiye indirgenemeyeceğini; malzeme seçimi, ritim, işbölümü, kalite kontrolü ve ürün repertuvarı gibi atölye bilgisinin günlük üretim içinde katmanlı biçimde öğrenildiğini düşündürmektedir.

Geleneksel keçecilikte yamaklık-çıraklık-kalfalık-ustalık sıralamasının iş basamaklarıyla birlikte ilerlediği; yün ditme, yün atma, kalıba yün yayma, ayakla tepme ve hamamda pişirme gibi görevlerin sırayla öğrenildiği akademik çalışmalarda açıklanmaktadır. Girgiç’in 2022 tarihli kişisel görüşmesi, günümüzde dışarıdan çırak istihdamının azalması ve ekonomik koşullar nedeniyle aile içi çalışma modelinin önem kazandığını göstermektedir. Bu aktarım çizgisi oğlu Salih Girgiç’in güncel atölye pratiğinde, ayrıca Ferya Gül Alioğlu, Yaşar Cengiz Çınar ve uluslararası öğrenciler gibi farklı öğrenen ağlarında izlenebilmektedir.

Mehmet Girgiç’in ana ustalık alanı AES Craft Taxonomy v1.3 içinde **AES-ELS-000002 — Keçe ve Dokumasız Tekstil Sanatları** olarak sınıflandırılmaktadır. Resmî envanter onu doğrudan ‘Keçe Ustası’ olarak kaydetmekte; teknik araştırmalar da üretiminin temelini koyun/kuzu yününün dokuma olmaksızın nem, sabun, basınç, hareket ve ısıyla keçeleştirilmesine dayandırmaktadır. Yer yaygısı, kepenek, sikke, arakiye, şal, çanta ve çeşitli başlık/formlar bu ana alanın ürün repertuvarı içindedir.

İkincil ustalık alanı olarak **AES-ELS-000006 — Lif, İplik, İpek ve Geleneksel Boyacılık Ustalıkları** belirlenmiştir. Bu sınıflandırma yalnız genel keçe pratiğinden türetilmemiş; Mehmet Girgiç’in doğal boyar maddelerin hazırlanması, yünün mordanlanması ve renklendirilmesi konusundaki deneyiminin hakemli bir araştırmada doğrudan kayıt altına alınmasına dayandırılmıştır. Keçe başlık üretimi geleneksel giyim ve başlık ustalıklarıyla temas kurmakla birlikte, mevcut kanıtlar bunu bağımsız üçüncü bir ustalık alanı olarak değil, keçeciliğin ürün repertuvarı ve ilişkili zanaat sınırı olarak değerlendirmeyi daha temkinli kılmaktadır.

Girgiç’in teknik repertuvarı hammaddenin hazırlanmasından bitim işlemine kadar birbirine bağlı aşamalardan oluşmaktadır. Keçe için Mayıs-Haziran aylarında ilk kırkımı yapılan merinos veya yerli kuzu yünü tercih edilmekte; yün pıtrak, ot, pislik ve kaba liflerden temizlenip yıkanmaktadır. Tarihsel uygulamada hallaçla kabartılan yün, güncel atölye pratiğinde tarama makineleriyle açılabilmektedir. Motif veya nakış düzeni özel hasır üzerine önceden döşenmekte, ana yün tabakası sepki/çubuk yardımıyla eşit biçimde yayılmaktadır.

Az miktarda sabun içeren su, ibrik ve süpürge aracılığıyla yüzeye dengeli biçimde dağıtılmakta; hasır dürülüp bağlandıktan sonra tepme süreci başlamaktadır. İlk tepmenin ardından kapaklama/kenar katlama yapılarak ikinci tepme evresine geçilmektedir. Pişirme aşaması hamamda veya makinede sıcak su ve sabunla yürütülmekte ve liflerin tam sıkılaşmasını sağlamaktadır. Son aşamada keçenin rulo halinde dinlendirilmesi, açılması, düzeltilmesi ve kurutulması söz konusudur. Çağdaş atölye gözlemleri, Girgiç’in mekanik ilk sertleştirmeyi kullanabilmesine rağmen bitim kalitesini elle çalışma ile sürdürdüğünü göstermektedir. Uluslararası workshoplarda ‘Osman/Osmalı’ adıyla aktarılan renkli kontur ve katmanlama yaklaşımı da teknik repertuvarın dolaşıma giren bir parçasıdır.

Mehmet Girgiç’in kaynak–kanıt zinciriyle doğrulanan çekirdek malzeme repertuvarında ilk kırkım merinos/yerli kuzu yünü, su, zeytinyağlı sabun, doğal boyarmaddeler, kökboya, Reseda, nar kabuğu, sumak, ceviz, mazı, cehri/Rhamnus, koşnil, indigo ile şap ve demir mordanları bulunmaktadır. Kaynak-temelli araç repertuvarında Kalıp / Hasır Örtü, Çubuk / Sepki, ibrik, süpürge, makas, hallaç, yün tarama makinesi, Tepme (Dövme) ve Pişirme Makinesi, boya kazanı ve ahşap başlık kalıbı yer almaktadır.

14 Eylül 2026 profil kürasyonunda repertuvar, malzemelerde İpek Kumaş ve Lifler, Keten Lifi, Pamuk Lifi, Bambu Lifi ve Doğal Kök Boyalar; araçlarda Ön Keçe (Prefelt) Makası, Kalıpleş / Kalıpgeç, Sicim / Halat, Buhar Kazanı, Ocak, Kuru Keçe İğneleri, Ütü ve Cendere / Pres ile genişletilmiştir. Bu ek girdiler curatorial_confirmation provenance ile açıkça ayrıştırılmış; kişi-özel bağımsız eser/saha kaynağı ve sayfa/figür düzeyi doğrulaması araştırma katmanında açık tutulmuştur. Mevcut Hasır, Sepki ve tepme/pişirme makinesi kayıtları duplicate concept yaratılmadan daha açıklayıcı adlarla güncellenmiştir.

Girgiç’in üretim çizgisi geleneksel Konya keçeciliğinin malzeme ve süreç bilgisini korurken renk, motif, biçim ve ölçü düzeylerinde deneysel açılımlara izin veren bir yaklaşım göstermektedir. Doğal boya araştırmaları, yalnız tarihsel reçetelerin sürdürülmesini değil, yünün renk repertuvarının bilinçli biçimde genişletilmesini de ortaya koymaktadır. Keçe yer yaygısı gibi geleneksel nesnelerde simetrik yerleşim, bordür, köşe motifleri ve güçlü renk alanları korunurken; İstanbul’daki atölye üretiminde soyut ve Osmanlı referanslı çerçeveli işler, üç boyutlu keçe formlar ve çağdaş tasarım uygulamaları görülmektedir.

Bu nedenle Girgiç’in estetik dili ‘geleneksel’ ve ‘çağdaş’ olarak birbirinden kopuk iki evre yerine, aynı teknik çekirdeğin farklı kullanım, ölçek ve görsel düzenlerde yeniden kurulması olarak değerlendirilmektedir. Stil yorumu, yalnız görsel benzerlik üzerinden sembolik anlam atfetmeden; kaynaklarda doğrudan belgelenen renk, motif, form ve ürün çeşitliliğine dayanılarak sınırlandırılmıştır.

Mehmet Girgiç’in eserleri, geleneksel Konya keçeciliğinin yer yaygısı ve giyim nesnelerinden çağdaş duvar panoları ile üç boyutlu tasarım formlarına uzanan geniş bir üretim alanı göstermektedir. British Museum’da As2001,07.11 envanter numarasıyla korunan yaklaşık 2001 tarihli keçe yer yaygısı, ustanın belgelenmiş çalışmalarının en ayrıntılı örneklerinden biridir. Konya’da koyun ve kuzu yününden üretilen, bitkisel boyalarla renklendirilen 324 × 148 cm ölçülerindeki yaygıda kırmızı zemin üzerinde simetrik bir düzen kurulmuş; köşelerde servi motifleri, sarı çiçekli daireler, büyük kırmızı dairesel öğeler ve turkuaz zemin üzerinde elmas biçimli bir bordür kullanılmıştır.

Girgiç’in geleneksel ürün repertuvarında yer yaygısı, çoban kepeneği, Mevlevî sikkesi, arakiye, şal, çanta ve çeşitli başlık türleri bulunmaktadır. Bu nesnelerde keçe, gündelik kullanım, giyim ve törensel bağlamlara göre farklı kalınlık, biçim ve yüzey düzenleriyle işlenmektedir.

Ustanın üretimi yalnızca geleneksel formlarla sınırlı değildir. Atölye kayıtlarında soyut veya Osmanlı referanslı duvar panoları, keçe amfora gibi üç boyutlu biçimler ve çağdaş tasarım nesneleri de yer almaktadır. Bu çalışmalar, Girgiç’in keçeyi hem geleneksel bir kullanım malzemesi hem de bağımsız bir plastik yüzey ve hacim oluşturma aracı olarak değerlendirdiğini göstermektedir.

Mehmet Girgiç’in motif kullanımı, keçenin yüzeyde renk ve lif katmanlarıyla biçimlendirilmesine dayanmaktadır. Zikzak ve kazayağı gibi tekrar eden geometrik düzenler, geleneksel keçe repertuarında ritim ve bordür oluşturan başlıca öğelerdir. British Museum’daki As2001,07.11 numaralı yer yaygısında ise köşelere yerleştirilen serviler, sarı çiçekli daireler, büyük kırmızı dairesel öğeler ve turkuaz zemin üzerindeki elmas biçimli bordür, Girgiç’in bitkisel ve geometrik öğeleri simetrik bir yüzey düzeni içinde birlikte kullandığını göstermektedir.

Ustanın daha geniş repertuarında üçgen, kare, eşkenar dörtgen, çok kollu yıldız, spiral, S ve C kıvrımları gibi geometrik ve kıvrımlı biçimler; kıvrık dal, bahar dalı, nar, lale, gül, rûmî ve hatâyî gibi bitkisel öğelerle birlikte görülmektedir. Çintemani ve ala boncuk gibi geleneksel bezeme öğeleri de keçe yüzeyinde renk lekeleri, tekrar ve merkez-çevre ilişkileri kurmak için kullanılmaktadır.

Kuş, at ve insan figürü gibi figüratif öğeler ise Girgiç’in repertuarının yalnızca soyut ve geometrik biçimlerle sınırlı olmadığını göstermektedir. Bu motifler, özellikle duvar panosu ve çağdaş atölye üretimlerinde keçenin resimsel anlatı kurabilen bir yüzey olarak kullanılmasına olanak vermektedir. Girgiç’in motif repertuarı bu nedenle, geleneksel Konya keçeciliğinin geometrik düzenlerini bitkisel ve figüratif öğelerle genişleten bir uygulama alanı olarak okunmalıdır.

Kültür ve Turizm Bakanlığı’nın resmî profili Mehmet Girgiç’in yurt içinde ve yurt dışında çok sayıda sergi gerçekleştirdiğini belirtmektedir. Bununla birlikte açık erişimli kaynaklarda sergilerin tamamını tarih, kent, kurum, katalog ve sergilenen eser listesiyle bir araya getiren eksiksiz bir kronoloji bulunmamaktadır. Bu nedenle profil, genel ulusal/uluslararası sergi etkinliğini doğrulanmış bir biyografik olgu olarak kaydederken tek tek sergileri kaynak bulunmadan üretmemektedir.

Ustanın uluslararası görünürlüğü yalnız sergi anlatısına dayanmaz; eğitim workshopları, British Museum koleksiyon kaydı, tasarım işbirlikleri ve farklı ülkelerdeki keçe topluluklarıyla temaslar da dolaşımın belgelenebilir parçalarıdır. Gelecek araştırmada dönem katalogları, galeriler ve kültür kurumları arşivleri üzerinden sergi kronolojisinin nesne listeleriyle tamamlanması öncelikli boşluk olarak korunmaktadır.

Mehmet Girgiç, 02.0007 envanter numarasıyla Türkiye’de Yaşayan İnsan Hazineleri Ulusal Envanteri’ne 2008 yılında seçilmiştir. UNESCO Türkiye Millî Komisyonu, sistemin Türkiye’de ilk kez 2008’de seçilip ilan edildiğini ve Girgiç’in ilk grup içinde yer aldığını kaydetmektedir. İkincil akademik ve basın kaynaklarında 2009, 2010 veya 2012 gibi farklı tarihler görülebilse de AES kanonik kaydında resmî envanter yılı olan 2008 esas alınmıştır.

Girgiç ayrıca 2010 yılında Türkiye Büyük Millet Meclisi Üstün Hizmet Ödülü’ne layık görülmüştür. TBMM’nin resmî listesinde ‘Konya Mehmet Girgiç — Keçe Ustası’ biçiminde yer alması, bu kaydı ikincil aktarımlardan bağımsız olarak doğrulamaktadır. ANELSANDER’ın UNESCO akreditasyon belgesinde de Girgiç, Yaşayan İnsan Hazinesi ve keçe ustası/felt artist olarak kültürel temsil rolüyle kaydedilmiştir.

Girgiç’in ustalığının belirleyici boyutlarından biri mesleki aktarım kapasitesidir. Resmî profil, çok sayıda öğrenci ve çırak yetiştirdiğini belirtmektedir. 2024 tarihli usta-çırak araştırması, güncel ekonomik koşullarda geleneksel atölyelerde aile içi çalışma modelinin önem kazandığını Girgiç’in 2022 görüşmesi üzerinden göstermektedir. Oğlu Salih Girgiç’in keçe üretimi, akademik araştırma ve doğal boyamacılık çalışmalarında görünür olması bu aktarımın aile içindeki güncel devamlılığına işaret etmektedir; UNESCO’nun 2026’da değerlendirilmekte olan çok uluslu geleneksel keçe dosyasındaki 2024 tarihli fotoğraf da baba-oğulu atölyede birlikte çalışırken belgelemektedir.

Aktarım ağı aileyle sınırlı değildir. Ferya Gül Alioğlu, 2007’de Mehmet Girgiç rehberliğinde geleneksel keçe çalışmaya başladığını belirtmektedir. Keçe ustası Yaşar Cengiz Çınar, Konya’daki ustasının Mehmet Girgiç olduğunu ve yaklaşık 2,5–3 yıl hafta sonları ustaların yanına gittiğini aktarmaktadır. Jo Hesse ise Girgiç’i mentor olarak arayıp keçe sanatını öğrenmek için Türkiye’ye birden fazla çalışma ziyareti yapan uluslararası öğrenen örneklerinden biridir. Bu kişilerin merkezi AES-U stable ID’leri doğrulanmadığı için ilişkiler sentetik person ID üretmeden claim/evidence katmanında tutulmuştur.

Aile aktarımına ilişkin doğrudan röportaj kaydı bu ağı daha da görünür kılmaktadır. Girgiç 2017’de sanatını önce çocuklarına, ardından torunlarına öğrettiğini, 12 torunu bulunduğunu ve atölyeye gelebilen torunların üretime katıldığını belirtmiştir. 2021 tarihli kayıt Salih Girgiç’i aile geleneğinin dördüncü kuşak temsilcisi olarak tanımlamaktadır. Bu nedenle stable AES-U kimliği bulunmayan adlandırılmış öğrenenler ve aile üyeleri person-relation hedefi yapılmadan `taughtTo` claim/evidence modeliyle korunmuştur; tam öğrenci/çırak listesi ise açık bir araştırma boşluğu olarak sürmektedir.

Mehmet Girgiç’in öğretim etkinliği Konya’daki aile atölyesinden İstanbul ve uluslararası workshop ağlarına uzanmaktadır. International Feltmakers Association kaydı, 13–19 Ağustos 2006’da Konya’da Girgiç’in yürüttüğü residential workshopu belgelemektedir. 2009 tarihli katılımcı günlüğü, üç günlük keçe halı workshopunda ‘Osman method’ olarak adlandırılan yöntemin kontur ipleri/şeritleri, renkli alan doldurma, ön-keçe, zeytinyağlı sabunlu su, hasır üzerinde rulo ve tepme üzerinden öğretildiğini göstermektedir.

Ikonium Studio’nun Sultanahmet’teki arşivi, Mehmet Girgiç ve Theresa May-O’Brien tarafından düzenli atölyeler yürütüldüğünü; geleneksel ve çağdaş keçe üretiminin doğal boya hazırlama ve el boyama uygulamalarıyla birlikte sunulduğunu göstermektedir. 25–26 Ekim 2018’de Bakü’de, Azerbaycan Halı Müzesi bağlamındaki uluslararası sempozyum programında Girgiç ve May-O’Brien ‘Osmali Technique’ workshopunu yürütmüştür. Bu kayıtlar, usta-çırak aktarımının yalnız yerel atölye içinde değil, kısa süreli uluslararası eğitim formatlarında da sürdüğünü göstermektedir.

Bakü’deki 2018 etkinliği ayrıca Azerbaycanca bir kaynakla bağımsız olarak doğrulanmıştır. Report.az kaydı, Azərbaycan Mədəniyyət Nazirliyi ve Azərbaycan Xalça Muzeyi bağlamında 25–26 Ekim 2018 tarihlerinde Mehmet ve Teresa Girgiç tarafından “Osmanlı” Türk keçe tekniği üzerine ustalık sınıfı yürütüldüğünü bildirmektedir. Böylece aynı etkinlik İngilizce program kaydı ile Azerbaycanca yerel/kültürel haber kaydı üzerinden çok dilli olarak çapraz doğrulanmıştır.

Mehmet Girgiç’in üretim coğrafyasının çekirdeği Konya’dır. Doğumu, aile içi yetişme süreci, geleneksel atölye pratiği, 2006 residential workshop ve 2022 kişisel görüşmesi bu kentte belgelenmiştir. Konya’nın tarihsel keçecilik altyapısı, hamamda pişirme geleneği, keçeciler çarşısı ve yün üretimine dayalı yerel ekonomik bağlamla birlikte ustanın teknik belleğinin ana mekânsal zeminini oluşturur.

İstanbul, özellikle Sultanahmet’teki Ikonium Studio aracılığıyla üretim, sergileme, satış ve uluslararası workshop temaslarının ikinci önemli düğümüdür. Londra, British Museum’daki yaklaşık 2001 tarihli keçe yaygı sayesinde koleksiyon coğrafyasına; Bakü ise 2018 ‘Osmali Technique’ workshopu sayesinde öğretim coğrafyasına dâhil olmaktadır. Coğrafi profil, doğrulanmış kurumsal ve nesne kayıtları üzerinden kurulmuş; yalnız genel ‘yurt dışı’ ifadelerinden kesin kentler türetilmemiştir.

Girgiç’in uluslararası etkisi koleksiyon, eğitim ve tasarım dolaşımı üzerinden izlenmektedir. British Museum’da Mehmet Girgiç yapımı ve Konya kökenli bir keçe yaygının bulunması, ustanın eserinin kurumsal uluslararası koleksiyonda doğrulanabilen en güçlü örneklerinden biridir. 2006 Konya residential workshop kaydı, 2009’daki uluslararası keçe halı workshopu, İstanbul’daki Ikonium Studio programları ve 2018 Bakü ‘Osmali Technique’ workshopu mesleki bilginin farklı ülkelerden katılımcılara aktarılmasını belgelemektedir.

Cornucopia’nın Ikonium Studio kaydı, Girgiç’in Mevlevî sikkelerinin İstanbul’daki derviş icracıları için üretildiğini ve bir derviş tekkesine gönderilmek üzere İtalya’ya da ulaştığını bildirmektedir. Jo Hesse örneği, uluslararası öğrenenlerin Girgiç’i doğrudan mentor olarak aradığını göstermektedir. Bu nedenle uluslararası etki, yalnız sergi sayısı üzerinden değil, eser koleksiyonu, workshop öğretimi, ürün dolaşımı ve öğrencilik/mentorluk ilişkileri üzerinden çok katmanlı biçimde değerlendirilmiştir.

Almanca kurumsal kayıtlar Girgiç’in uluslararası tasarım ağının 1990’ların sonuna uzandığını göstermektedir. HFBK Hamburg’un 2004 tarihli bülteni, 1998’de Konya’da Mehmet Girgiç/Ikonium atölyesiyle yürütülen “Kaitag Feltcollection” transnasyonel projesini kaydetmektedir. Girgiç’in 2017 TRT röportajında İngiltere’deki davetlerin ardından Almanya, Amerika Birleşik Devletleri, Avustralya ve Hollanda’ya uzanan dolaşımı anlatması, uluslararası etkinin tekil bir sergi veya workshop değil, uzun süreli öğretim ve tasarım değişimi ağı olduğunu göstermektedir.

Mehmet Girgiç profili, resmî kayıtların yanı sıra sözlü tarih ve atölye görüşmelerine dayanan güçlü bir birincil/yarı-birincil veri katmanına sahiptir. Melek Gökay’ın 2009 tarihli çalışması, lise öğrencilerinin Girgiç’i atölyesinde ziyaret ederek kendisi ve ürünleri üzerine sorular yönelttiği sözlü sanat tarihi modelini belgelemektedir. 2024’te yayımlanan usta-çırak makalesinin teknik bulguları ise 14 Eylül 2022’de Konya’da Mehmet Girgiç ile yapılan kişisel görüşmeyi doğrudan veri kaynağı olarak kullanmaktadır.

Doğal boyamacılık konusundaki 2018 hakemli araştırma da Girgiç’in Konya keçeciliğinde bitkisel boyar madde kullanımı konusundaki tecrübelerini kayıt altına almıştır. Buna kurumsal fotoğraf, atölye arşivi ve müze nesne kayıtları eklendiğinde profil, biyografik anlatının ötesinde üretim bilgisinin farklı medya türleri üzerinden çapraz doğrulanabildiği bir araştırma korpusuna dönüşmektedir. Açık erişimde bulunan video ve belgesellerin hak/metadata durumunun sistematik envanteri ise henüz tamamlanmamıştır.

Mehmet Girgiç’in mirası, Konya keçeciliğinin teknik sürekliliği ile modern eğitim ve tasarım ağlarının kesişiminde şekillenmektedir. Aile içi aktarımın Ahmet, Mustafa ve Hasan Girgiç’ten Mehmet Girgiç’e; günümüzde ise özellikle Salih Girgiç’in üretim ve araştırma faaliyetlerine uzanan bir hat oluşturduğu görülmektedir. Resmî kayıtlardaki ‘çok sayıda çırak’ vurgusu, Ferya Gül Alioğlu ve Yaşar Cengiz Çınar gibi adlandırılabilen öğrenen örnekleriyle somutlaşmaktadır.

Uluslararası workshoplar, British Museum koleksiyon kaydı, İstanbul’daki Ikonium Studio ve 2018 Bakü programı, bu mirasın yerel bir meslek belleğinin ötesine geçtiğini göstermektedir. 2024 tarihli UNESCO dossier fotoğrafı, Mehmet ve Salih Girgiç’i birlikte atölyede çalışırken belgeleyerek aktarımın güncelliğine dair yeni bir kurumsal kayıt sağlamaktadır. Bununla birlikte 2026 çok uluslu ‘Traditional felt making’ dosyası henüz süreçte olduğundan, bu kayıt gelecekteki olası UNESCO inscription sonucu gibi sunulmamıştır.

1953’te Konya’da doğan Mehmet Girgiç, ilkokul sonrasında aile mesleği keçeciliği sürdürmüş; dedesi Ahmet, babası Mustafa ve amcası Hasan Girgiç’ten gelen atölye bilgisini devralmıştır. Yaklaşık 2001 tarihli bir keçe yer yaygısının British Museum koleksiyonunda bulunması, 21. yüzyıl başındaki üretimin nesne düzeyindeki önemli tarih çıpalarından biridir. 13–19 Ağustos 2006 Konya residential workshopu uluslararası öğretim faaliyetini; 2007’de Ferya Gül Alioğlu’nun Girgiç rehberliğinde çalışmaya başlaması ise adlandırılabilir öğrenci ağını belgelemektedir.

2008’de Türkiye Yaşayan İnsan Hazineleri Ulusal Envanteri’ne 02.0007 numarasıyla seçilmiş; 2010’da TBMM Üstün Hizmet Ödülü’ne layık görülmüştür. 2012 ve sonrasında Sultanahmet’teki Ikonium Studio kayıtları düzenli workshop ve üretimi; 2018 doğal boya araştırması ile Bakü ‘Osmali Technique’ workshopu teknik ve uluslararası görünürlüğü belgelemektedir. 14 Eylül 2022’de yapılan kişisel görüşme 2024 usta-çırak makalesinin önemli bir veri kaynağı olmuş; 2024 tarihli UNESCO dossier fotoğrafı da Mehmet ve Salih Girgiç’in birlikte atölye üretimini güncel kurumsal kayıt altına almıştır.

Profil araştırması, Mehmet Girgiç’in biyografisi, ana/ikincil ustalık alanları, üretim tekniği, doğal boyamacılık repertuvarı, belirli araç ve malzemeleri, kurumsal ödülleri, bazı motif occurrence’ları, aktarım ağı ve uluslararası etkisi konusunda güçlü bir kanıt tabanı oluşturmuştur. Bununla birlikte merkezî Entity Registry v2.3 içinde Mehmet Girgiç için stable AES-U kimliği henüz bulunmadığından workbook import-ready değildir. Ayrıca Usta profil sözleşmesinin zorunlu kıldığı tek active `MEDIA_ROLE=profile` görseli henüz sağlanmamıştır.

Araştırma açısından başlıca açık alanlar; bütün sergilerin tarih/kurum/katalog düzeyinde tamamlanması, özel ve müze koleksiyonlarındaki eserlerin envanter numarasıyla taranması, aile arşivinin nesne bazında kataloglanması, doğal boya reçetelerinin özgün defter/laboratuvar verileriyle karşılaştırılması, öğrenci/çırak ağının tarihlendirilmesi ve Mehmet Girgiç Arşivi’ndeki motiflerin Motif v3.0 exact concept kapsamına sistematik olarak kodlanmasıdır. ‘Kiremit Motifi’ bu son başlıkta exact taxonomy karşılığı gerektiren açık örneklerden biridir.