Güvercin
Güvercin figürünün yuvarlak gövde, küçük baş, kanat ve kuyruk öğeleriyle natüralist ya da stilize biçimde aktarıldığı hayvansal motiftir.
Sınıflandırma
- Koleksiyonlar
- Hayvansal / Zoomorfik
- Repertuvar grupları
- Kuş Repertuvarı
- Adlandırma
- Referanssal / Referent Adlandırması
- Gönderge alanları
- Hayvansal Referent
- Gönderge durumu
- Olağan / Gerçek Referent
Motifin açıklamaları
Tanım
Güvercin figürünün yuvarlak gövde, küçük baş, kanat ve kuyruk öğeleriyle natüralist ya da stilize biçimde aktarıldığı hayvansal motiftir. Biçim, uygulandığı teknik, malzeme ve döneme göre natüralist, şematik veya geometrize yorumlar gösterebilir.
Biçimsel Özellikler
Güvercin profilden, yuvarlatılmış gövde, küçük baş, kısa gaga ve geriye uzanan kuyrukla kurulmuştur. Kanat gövde üzerinde katmanlı bir renk alanı olarak ayrılmış; organik konturlar kiremit ve hardal ayrıntılarla vurgulanmıştır.
Tarihsel ve Kullanımsal Bağlam
Güvercin figürü/motifi, Türk ve Anadolu sanatında hayvan tasvirlerinin kullanıldığı mimari bezeme, taş işçiliği, kitap/cilt sanatı, seramik, metal ve dokuma gibi farklı mecralarla ilişkili daha geniş figürlü bezeme repertuvarı içinde değerlendirilir. Orta Asya hayvan üslubu ile Anadolu’daki Selçuklu ve sonraki dönem örnekleri arasında süreklilik kadar biçim ve işlev değişimleri de görülür. Motife özgü akademik çalışmalar, belirli eser ve malzeme gruplarında somut örnekler belgelemektedir.
Anlam ve Bağlam
Güvercin tasvirlerine yüklenen anlamlar dönem, inanç çevresi, kullanım yeri ve eserin işlevine göre değişir. Literatürde koruyuculuk, iktidar, uğur, kozmoloji veya toplumsal kimlik gibi yorumlar görülebilse de bunlar motifin değişmez ve evrensel anlamları olarak kabul edilmez; yalnızca belirli bir kaynak ve eser bağlamında desteklendiğinde geçerli kabul edilebilir.
İlişkili kayıtlar
El sanatları
Kayıtla ilişkili kaynaklar
- AES. (2026). Güvercin — kullanıcı tarafından sağlanan kanonik motif görseli [Dijital görsel].
- Esin, E. (2004). Orta Asya’dan Osmanlıya: Türk sanatında ikonografik motifler. Kabalcı Yayınevi. Kaynağı aç
- Çoruhlu, Y. (2002). Türk mitolojisinin ana hatları. Kabalcı. Kaynağı aç
- Diyarbekirli, N. (1972). Hun sanatı. Milli Eğitim Bakanlığı. Kaynağı aç
- Selçuk, K., & Yurttaş, H. (2020). Doğu Karadeniz Bölgesi dokumalarında tespit edilen figürlü (hayvan/insan) motifler üzerine bir deneme. Güzel Sanatlar Enstitüsü Dergisi, 26(45), 558–569. https://doi.org/10.32547/ataunigsed.749006 Kaynağı aç
- Boydak, F. Ş. (2021). Türk cilt sanatında hayvan tasvirleri. 3. Uluslararası Multidisipliner Sosyal Bilimler Kongresi (ICMUSS2021), 209–219. Kaynağı aç
- Bilici, K. (1983). Anadolu taş tezyinatında hayvan üslubu (Erken devir örnekleri üzerine bir deneme). Sanat Tarihi Dergisi, 2(2). Kaynağı aç
- Roux, J.-P. (2005). Orta Asya’da kutsal bitkiler ve hayvanlar (A. Kazancıgil & L. Arslan, Çev.). Kabalcı Yayınevi. Kaynağı aç