Geleneğin İzinde

Resim ve desen çalışmalarında gözleme dayalı betimleme ile imgesel kurgu birlikte ele alınmaktadır. Akrilik boya, toz pastel ve kurşun kalem gibi farklı malzemeler; renk alanları, yalınlaştırılmış biçimler, figür–mekân ilişkisi ve anlatısal kompozisyon üzerinden değerlendirilmektedir. Peyzaj, natürmort, figür ve gündelik yaşam sahnelerinde renk karşıtlıkları, stilizasyon ve çizgisel anlatım öne çıkmaktadır.

Mimari ve kent fotoğrafı üzerinden farklı kültürel coğrafyalardaki inanç mekânları, tarihî yapılar ve gece ışığının oluşturduğu atmosferi belgelemektedir. Işık, ölçek, mekânsal ritim ve kent belleği ilişkileri grafik bir bakışla yorumlanmaktadır. Ara Güler’in İstanbul fotoğraflarındaki kent belleği ve mimari gözlem yaklaşımı ile İzzet Keribar’ın seyahat fotoğrafında ışık, renk ve farklı kültürel coğrafyalara yönelen görsel duyarlılığı üretim yaklaşımına ilham veren başlıca referanslar arasında ele alınmaktadır.

Fotoğraf çalışmalarında kıyı peyzajı, günbatımı, deniz hareketi ve atmosfer değişimleri öne çıkarılmaktadır. Doğal ışığın gün içindeki dönüşümü, ufuk çizgisi, dalga ritmi ve açık mekân duygusu; sakin gözlem yaklaşımıyla kadraja alınmaktadır. Renk, hava durumu ve su yüzeyindeki yansımalar üzerinden şiirsel ve belgesel nitelikler bir arada değerlendirilmektedir.

Fantastik figür, kanat, sis, dağ ve karanlık atmosfer etrafında kurgulanan dijital illüstrasyonlarda figür–mekân ilişkisi güçlü ton karşıtlıkları, sınırlı renk paletleri ve dramatik ışık kullanımıyla ele alınmaktadır. Gustave Doré’nin edebî ve dinsel anlatıları güçlü siyah-beyaz değerlerle görselleştiren illüstrasyonları ile Zdzisław Beksiński’nin düşsel, tekinsiz ve karanlık atmosferler üzerine kurulu fantastik resimleri, üretim yaklaşımına ilham veren başlıca görsel referanslar arasında değerlendirilmektedir.

Tığ işi örgü çalışmalarında küçük ölçekli işlevsel ürünler, yüzey dokusu, renk ve form ilişkisi üzerinden ele alınmaktadır. Sık ve düzenli ilmek yapılarıyla oluşturulan çanta, kılıf, aksesuar kabı ve anahtarlık gibi ürünlerde malzemenin dokunsal niteliği görünür kılınmakta; dikdörtgen ve kalp biçimli formlar işlevle ilişkilendirilmektedir.

Doğa, gündelik yaşam ve yakın çevrede karşılaşılan ayrıntıları doğal ışık, renk ve ölçek ilişkileri üzerinden fotoğraflamaktadır. Manzara, insan figürü ve makro ayrıntılar arasında değişen seçkide, gözlemci bir yaklaşım ve yalın kompozisyon öne çıkmaktadır. İbrahim Zaman’ın doğal ışığı anlatının temel öğesi olarak kullanan doğa ve gündelik yaşam fotoğrafları ile İzzet Keribar’ın seyahat fotoğrafında ışık, renk ve grafik öğelere verdiği önem, üretim yaklaşımına ilham veren başlıca fotoğraf referansları arasında değerlendirilmektedir.

İllüstrasyon ve desen çalışmalarında yoğun renk kullanımı, kalın konturlar, grotesk karakterler, fantastik yaratıklar ve mizahi anlatım öne çıkmaktadır. Serbest karakter tasarımı ile gözleme dayalı desen çalışmaları birlikte kullanılmakta; popüler kültür, bilimkurgu ve karikatür estetiği kişisel bir görsel dile dönüştürülmektedir. Kenny Scharf’ın popüler kültür ve uzay imgelerini mutant çizgi karakterlerle birleştiren yaklaşımı ile Keith Haring’in ritmik çizgi, yalın biçim ve doğrudan grafik anlatımı, bu üretim diline yakın başlıca görsel referanslar arasında değerlendirilmektedir.

Resim ve desen çalışmalarında insan yüzü, portre, bitkisel biçimler ve psikolojik ifade ekseninde figüratif anlatım geliştirilmektedir. Kurşun kalem desenlerde çizgi yoğunluğu, tarama ve parçalı kadraj kullanılırken renkli çalışmalarda güçlü renk alanları, stilizasyon, deformasyon ve simgesel öğeler öne çıkmaktadır. Çiçek, kelebek, yüz ve el gibi görsel unsurlar figürün duygu durumunu destekleyen anlatı öğeleri olarak değerlendirilmektedir.

Ebru çalışmalarında canlı ve yüksek doygunluklu renkler, organik akışlar, hücresel lekeler ve bitkisel biçimler birlikte kullanılmaktadır. Geleneksel ebru tekniğinin rastlantısal yüzey oluşumları, çiçek ve yaprak yorumlarıyla birleştirilerek güçlü renk karşıtlıklarına dayalı çağdaş kompozisyonlara dönüştürülmektedir. Necmeddin Okyay’ın çiçekli ebruyu geliştiren yaklaşımı ile Mustafa Düzgünman’ın klasik ebru geleneğini sürdüren ve çiçek biçimlerini geliştiren üretimi, çalışmaların beslendiği başlıca geleneksel referanslar arasında yer almaktadır.

Cam mozaik çalışmalarında farklı boyutlardaki renkli cam parçaları dairesel yüzey üzerinde ritmik, geometrik ve serbest kompozisyonlara dönüştürülmektedir. Renk blokları, modüler tekrar, merkez–çevre ilişkisi ve boşluk dağılımı tasarımın temel öğeleri olarak ele alınmaktadır. Geleneksel mozaik yüzey kurma mantığı, çağdaş renk ilişkileri ve grafik düzenleme yaklaşımıyla yorumlanmaktadır.

Siyah-beyaz karşıtlığına dayalı grafik çalışmalarında maske, yüz, simetrik düzen, tipografi ve dekoratif yüzey kurgusu öne çıkarılmaktadır. Yüksek kontrastlı lekesel yapı, çizgisel ritim, tekrarlı geometrik motifler ve stilize figür yorumları; ex libris ve baskı-resim estetiğiyle ilişkilenen güçlü kompozisyonlara dönüştürülmektedir. Çalışmalarda Afrika maskeleri, kabile sembolleri ve kitap simgesi gibi kültürel göndermeler yalın ve vurucu bir görsel dil ile ele alınmaktadır.

Siyah-beyaz grafik anlatım üzerine kurulu çalışmalarda stilize yüzler, mask benzeri portreler, çizgisel ritim, geometrik parçalanma ve yüksek kontrastlı leke düzeni öne çıkmaktadır. Ex libris tasarımında ise kitap, insan figürü, gül, ay ve yıldız gibi simgesel ögeler; tipografiyle birlikte anlatısal bir kompozisyon içinde kullanılmaktadır. Yalın görsel dil, baskı estetiği ve dekoratif yüzey kurgusu çalışmaların temel karakterini oluşturmaktadır.